Kinderwens, Single & Ziekenhuis

Kinderwens, Single & Ziekenhuis

Hier zit ik dan achter mijn bureau met de vraag of ik deze blog nu echt ga schrijven. Het is een heel persoonlijk kijkje in het leven van Anouk’s kookboek en heeft niets met koken te maken. Toch wil ik het op één of andere manier kwijt. Tijdens mijn laatste verliefdheid wist ik het zeker met deze man wil ik oud worden en kindjes krijgen. Iets wat ik nog nooit zo sterk had gevoeld maar helaas bleek deze liefde niet te kunnen overleven en dan ben je opeens midden 30 en single met een kinderwens. Ik wist niet zo goed waar ik met dat gevoel naar toe moest. Ik was nu eenmaal single en dat betekent dat je geen kinderen kan krijgen. Je kan moeilijk iemand van de straat trekken 😉 Het bleef maar spoken door mijn gedachte. Na mij stopt deze familielijn en dat is iets waar ik mij nog niet bij kan neerleggen.

Op een avond zappen op tv kwam ik een programma tegen dat ging over spermadonoren en het feit dat dat er in Nederland niet meer anoniem gedoneerd mag worden. Hoewel ik dat al wist bleef ik even hangen om het daarna het weer uit mijn gedachte te zetten. Toch kreeg ik het niet uit mijn gedachte. Ik heb hier lang over nagedacht, voor en tegen lijstjes,  omdat je hier niet zomaar aan begint en ik nog altijd de hoop had om de liefde van mijn leven te vinden.

Doe ik het of niet?Dreams loading

De kinderwens bleef en mijn gevoel werd steeds sterker. Ik heb toen de stap genomen en het Rijnstate gemaild. Wat was ik bang, zou het dan toch gaan gebeuren? Alleen een kind opvoeden kan ik dat wel?Ik kreeg meteen een teleurstelling. Ik werd op een wachtlijst gezet van maar liefst 12 maanden. In mijn gedachte zou ik de maand erop al zwanger zijn. Ik moest even mijn verwachtingen bijstellen. Ondertussen werd er een intake gesprek ingepland met de fertiliteitsarts om te kijken of er misschien medische of psychologische redenen zijn waardoor ik niet zou worden toegelaten tot het programma.

De dag van de intake is aangekomen. Ik ben nerveus. Familie en vrienden willen wel met mij mee naar deze afspraak maar het is iets wat ik alleen moet doen. Het klinkt misschien heel raar maar het voelde als iemand uitnodigen om te kijken als je samen plezier hebt.  Dit was gewoon te privé om met anderen te delen. Het gesprek verloopt goed maar de nuchtere ik is chaotisch. Er wordt besloten dat ik een operatie moet ondergaan i.v.m. mijn endotrimose om te kansen te vergroten. Op psychisch gebied heeft ze vertrouwen in mij ondanks een iets minder prettige gebeurtenis in het verleden.

Operatie Endotrimose

De operatie staat voor de deur en ik mag mij als eerste in het ziekenhuis melden. Voor de operatie ben ik niet bang omdat ik deze al een keer eerder heb mogen ondergaan. De operatie verloopt goed en nadat ik ben bijgekomen mag ik kiezen of ik op de arts wacht of dat ik naar huis ga. In eerste instantie wacht ik maar omdat de operaties die gepland zijn uitlopen besluit ik om naar huis te gaan. Van de verpleegkundige heb ik gehoord dat het goed is gegaan en dat is het belangrijkste. Het is in de vroege avond en de telefoon gaat. De arts die mij heeft geopereerd, ik schrik maar het is niet nodig. Ik was namelijk al uit het ziekenhuis verdwenen voordat hij mij gesproken had. Sorry eigen willetje. We hebben een goed gesprek en ik vind het een fijne man om mee te praten en wat blijkt waarschijnlijk mag ik over 3 maanden al gaan beginnen met de KID behandeling. Op dat moment denk ik dat hij zich vergist want ik sta nog niet zo lang op de wachtlijst.

KID behandeling

PineappleOndertussen hou ik netjes mijn cyclus bij totdat ik mijn oproep krijg voor de KID behandeling. Het is zover, de afspraak staat. Ik mag mij melden voor de KID behandeling. Vandaag wordt de behandeling nogmaals uitgelegd en worden er drie donoren uitgekozen. Ik mag zelf drie donoren uitkiezen, iets wat ik vergeten was en waarvan ik dacht dat zij voor mij werden gekozen. De verpleegkundige legt uit dat ik misschien niet mijn droomman moet uitkiezen maar moet kijken naar de overeenkomsten zodat het kindje op mij lijkt. De keuzes worden gemaakt en als ik naar de overeenkomsten kijk dan wordt het een kindje met blauwe ogen en blond krullend haar en een ondernemend typje.

Bij de eerstvolgende ovulatie mag ik mij melden voor de KID behandeling en dat is al snel. Wat een stress om de eerste ovulatie test te doen. Doe ik het wel goed, doet ie het wel en volgens mij ovuleer ik toch ondanks het stickje nee zegt haha. Op het moment dat er een smiley tevoorschijn komt ben je de gelukkigste vrouw ter wereld. Nu ga ik zwanger worden!
De volgende dag mag ik mij melden in het ziekenhuis. Hoewel het een ziekenhuis is heb ik bij deze afdeling een heel warm gevoel. Je wordt niet als nummer behandeld en de wachtkamer is modern en je hoeft niet op een kuipstoeltje te wachten. Na de plichtmatige vragen gaat het dan gebeuren, de behandeling. In nog geen twee minuten is het gedaan. Was dit nu alles? Nu is het afwachten. Ik ben positief. Het kan toch niet anders Ik ben zwanger, ik voel het gewoon.

In de aankomende weken verzin ik babynamen en deze zijn eigenlijk in een korte tijd besloten. Ik weet wanneer ik ongesteld moet worden maar helaas is het een aantal dagen daarvoor al raak. Ik ben van slag, ik wist het zo zeker. Nog een paar dagen wachten om officieel de zwangerschapstest te doen maar helaas deze is ook niet positief. Ik heb nog nooit zo lang naar een negatieve zwangerschapstest gekeken en gehuild. Het ziekenhuis moet worden ingelicht en ik begin met poging 2.

De KID behandeling heeft 6 pogingen voordat er een nieuw plan wordt opgesteld en ik heb ze allemaal onder ondergaan. Iedere keer als je een nieuwe poging begint sterft er iets van binnen en vraag je je af waarom faal ik? Hiervoor zijn wij vrouwen toch op de wereld gezet (ik weet het, het is een kort door de bocht gedachte)! Na de zesde poging begin je toch te denken wat als….Ik ben nou eenmaal niet meer de jongste en die endotrimose is er ook nog.

IVF traject

Na een gesprek met de fertiliteitsarts hebben wij besloten dat het tijd is voor het IVF-traject want ja de kinderwens is er nog steeds. Ook voor het IVF-traject is een wachttijd omdat het UMC Utrecht een wachttijd heeft en zij moeten straks de embryo(‘s) terugplaatsen. Het IVF-traject begint met een hele berg medicijnen ophalen waardoor je de bovenste plank van de koelkast kwijt bent. Tijdens mijn eerst georganiseerde event Foodies in the Garden stond ik in het begin van de avond hormonen te spuiten zonder dat de foodies het wisten omdat ik dacht dat het event dan allang afgelopen zou zijn. Helaas was het te gezellig haha.

De hormonen in het IVF-traject  zijn zwaar. Ik red het om te werken maar als ik thuis kom hou ik nog net mijn ogen open om de hormonen te spuiten en daarna lig ik in mijn bed.  Als de dag gekomen is dat de punctie moet plaatsvinden is het toch spannend. Hoeveel eicellen zullen er worden geoogst? De punctie voelt aan alsof je iedere keer, als er een eicel wordt geoogst, een elektrische schok krijgt.
De eicellen moeten op kamertemperatuur worden bewaard en worden in buisjes gedaan die op je lichaam worden vastgeplakt. Het is dan niet verstandig om langs Schiphol te rijden en bepaalde dingen te roepen. Samen met de spermabuisjes die in een aparte “gas”fles zitten rij ik naar het UMC waar ik mij mag melden bij het laboratorium. Zij kijken hoeveel eicellen er zijn geoogst en zullen het IVF-traject verder starten. Het is drie dagen wachten voordat er eventueel een embryo teruggeplaatst kan worden. Ik zit dan ook met spanning bij de telefoon te wachten of er een afsprak voor terugplaatsing gemaakt kan worden. Gelukkig, ik mag naar het ziekenhuis. Nog nooit zo blij geweest want ondanks dat het al zeven keer niet is gelukt is dit de keer dat het wel gaat lukken. Je leert je lichaam heel goed kennen als je in dit proces zit. Ieder pijntje wat je voelt weet je wat het betekent en natuurlijk blijf je hoopvol maar je weet zelf beter. Als de embryo is teruggeplaatst ontvang je binnen twee weken een brief van het ziekenhuis of de overige embryo’s ingevroren kunnen worden voor een eventuele andere periode. Ik ontving met twee dagen een brief van het UMC dat mijn embryo’s niet sterk genoeg waren om in te vriezen. Mijn hart was gebroken, mijn kindjes. Ik was nog aan het bijkomen van deze brief terwijl de volgende dag er opnieuw een brief van het UMC in de brievenbus lag. Ik dacht ze hebben een fout gemaakt en vertellen mij nu dat het niet waar is. miskraam
Hoe naïef, helaas was de brief twee keer uitgeprint en stierf mijn hart een beetje verder af. Ik moest toch positief blijven want de uitkomst van de eerste IVF-poging was er nog niet. Hoewel ik de eerste tekenen al wel zag, besloot ik om deze te negeren maar als snel werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik heb een miskraam.

Tussendoor doe ik nog een keer een KID poging  maar helaas. Het wordt steeds zwaarder om te geloven dat mijn kinderwens een goed einde krijgt. Het is fijn dat familie en vrienden voor je klaar willen staan maar dit is toch echt een proces wat ik zelf wil doen ondanks alle pijn die ik voel.

De tweede IVF poging is een feit. De medicijnen hebben deze ronde zwaardere bijwerkingen als bij  poging 1. Mijn laatste kans want als ik niet zwanger ben eind 2017 dan stop ik ermee. Een IVF poging duurt bij mij ongeveer 3 maanden van begin tot eind. Ik heb altijd gezegd dat als ik niet zwanger zou worden dat de wereld dan niet vergaat maar het doet wel verdomd veel pijn. Waarom kan ik dat ene niet waarvoor de vrouw is gebouwd? Helaas ook deze poging eindigt in een miskraam.

Gefaald of toch niet?

Ik heb besloten om niet verder te gaan en heb een gesprek in het Rijnstate met een fertiliteitsarts. Stoppen dat is wat ik zou doen maar misschien moet ik nog 1 poging wagen? Ik haal de medicijnen in ieder geval maar weer op in de apotheek. Moet ik dit nu wel doen? De aankomende maanden ben ik weer niet te genieten als de bijwerkingen net zo erg zijn. Deze 3e IVF-poging huil ik meer dan mij lief is. Gelukkig heb ik een lieve collega waarbij  mijn ei kwijt kan want op de een of andere manier geeft het ritje in de auto naar het werk tijd tot nadenken. Ook bij de derde poging weet ik wanneer het mis gaat, maar er zijn twee embryo’s teruggeplaatst dus het moet goed komen. De lijn tussen hoop en wanhoop is heel dun. De dag voor het Foodies Breakast in Amsterdam weet ik het definitief. Er zal geen kindje komen.

Het eindgesprek in het ziekenhuis. Eigenlijk is het ziekenhuis de afgelopen jaren geen ziekenhuis meer maar een thuis. Nooit gedacht dat ik hier zo lang de deur zou plat lopen. Maar het is goed. Het klinkt misschien raar maar ondanks de pijn heb ik een antwoord.  De arts weet niet zo goed hoe hij moet beginnen maar als ik hem vertel dat het goed is weet hij dat hij kan zeggen wat hij wil. Ik hou mij goed in het gesprek maar als ik langs het kantoor van de verpleegkundigen loop om afscheid te nemen en ze te bedanken knapt er iets in mij en komt alle emotie vrij.

Liefs, Anouk

9 Responses

  1. Hey Anouk, wat een heftig verhaal. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Zo knap en stoer dat je dit avontuur alleen aan durfde te gaan en zo verdrietig dat het niet is gelukt. Veel sterkte. Liefs Ilona

  2. Lieve schat, er vallen nu een paar kwartjes… Knap hoe je het allemaal op hebt kunnen schrijven waardoor ik het beter begrijp! Heftig allemaal zeg… Dikke knuffel

  3. Wat een mooie en openhartige blog Anouk! Knap dat je je zo kwetsbaar op durft te stellen en wat verdrietig om te lezen dat je wens niet in vervulling gaat. Heel veel sterkte! Liefs Debbie

  4. Jenette Versloor

    Anouk, wat dapper om dit te delen. En wat verdrietig dat je wens niet uitgekomen is.

    1. Erna

      Jeetje Anouk

      Ik heb het gelezen .

      Wat heftig allemaal meis.

      Vind het heel erg voor je ,Dat je wens niet in vervulling is gegaan..

      Veel sterkte en dikke kus
      Groetjes erna